Çavuş oku tarih boyunca Türkler tarafından kullanılmış bir ok çeşididir.

Çavuş oku öldürme amaçlı değildir. Temreni özel üretilir. Temren üzerinde delikler açılır ve ok fırlatıldığında, delikten hızla geçen hava tiz bir ses çıkarır. Bu nedenle çavuş okuna ıslık çalan ok, ıslıklı ok veya vızlayan ok da denir. Çıkan ses, hem askerlere ne tarafa yükleneceklerini anlatır, hem de düşmanın moralini bozar.


Çinlilerin aktardığı rivayetlere göre çavuş okunun mucidi bizzat Mete Han'dır. İlk kullanımı MÖ 209'da gerçekleşmiştir. Baideng'de Çinlileri kıstıran Hun ordusunda bu oklardan yüzlercesinin bulunduğu düşünülmektedir.

Osmanlı ordusunda çavuş oku daha çok talimat verme amacıyla kullanılmıştır. Ok ancak kıdemli komutanlara (çavuşlara) tahsis edilmiş, onlar da okun sesini kullanarak askerleri yönlendirmiştir.