Düğüm Düğüm Oldu İçim Ne Olur Birşey Söyle… (Duygusal Şiir) - Delinetciler Portal
+ Hemen Yorum Yap

Düğüm Düğüm Oldu İçim Ne Olur Birşey Söyle… (Duygusal Şiir)

  1. Ellerimin arasından kayıp gidiyor hayat…

    Kendimi avutmak için bulduğum her şey bir süre sonra anlamsız geliyor…

    Bir şeyler biterken yanı başında neyle avunabilir ki insan…
    Kendimce oyunlar buluyor, sıkılıyorum bir süre sonra, kitaplar hiçbir şey anlatmıyor ya da kendimi dinlemek canımı sıkmaktan başka bir şeye yaramıyor…

    Sense bir yerlerde kendine duvarlar örüyorsun..
    Biliyorum ki ne kadar ararsam arayayım yanına gelebileceğim bir kapı bulamayacağım..Kendine duvarlar örüyor ve bizi dışarıda bırakıyorsun…
    Olsun diyorum, ördüğün duvarları maviye boyuyorum, çiçekler ekiyorum dibine, büyümüyorlar…

    Mavilerim soluyor, sen susuyorsun…

    Ben ölüyorum…

    Kendime yalanlar uyduruyorum kendim bile inanmıyorum..
    Oyunlar buluyorum sıkılıyorum…
    Durmaksızın bir şeyler bitiyor içimde…
    Sana sorduğum soruların hiçbir cevabı yok aslında duymayı beklediğim…

    Sadece sesini özlediğimden…

    Ellerimin arasından kayıp gidiyorum…

    Kendim bile tutamıyorum kendimi…
    Ama olsun ben sana elimi uzatıyorum…
    Kurtar diye değil…
    Sadece dokunmayı özlediğimden sana…

    Senden başka bir nedenim yok…

    Senden başka bir istediğim yok…
    Senden başka hiçbir şeyim yok…

    Seni Seviyorum… Duy diye değil…

    Sadece kendime hatırlatmak için söylüyorum…

    suya yazı yazmak gibi seni sevmek
    yorgunum üşüyorum
    yanındayım ama yanlız ne çare

    suskunum huzursuzum

    gözlerinde uçurumlar korkuyorum yüzleşmeye
    bakışların kaçar gider gücüm yok yetişmeye
    düğüm düğüm oldu içim ne olur birşey söyle
    sen sustukça içimde isyanlar, çığlıklar…


  2. 2009-09-14 #2
    Tek başıma kaldım yine bu bana büyük gelen evde....


    Öyle soğuk ki içerisi buz tutuyorum adeta... IsıtmıYoR hiçbiR şey, hiç biR şey titrememi yavaşlatmıYoR.. BiR kaç tur atıYorum evde ve yine yoğunluğunu hissettiğim odama yatağıma çöküyorum... Müziği açıyorum ve hiç kimse bilmez çalmaya başlıYor... Yorganı kafama çektiğim gibi yine o önceden kare kare alınmış hayaLLerim sıralanıyoR... Bir bir üzüntüler geçip yerini sıradakine bırakıYor... Hiç kimse bilmez evet hiç bilmiYoRsun özellikle bilmesi gerekEn kişi senken sen bilmiYoRsun... Hiç kimse sevmez sen onca insan varken beni bulamazsın zaten... Yorgun düşersin ve o sırada seni tutacak birini eminimki bulursun şimdi sende yoksun yanımda... O kadar belli ki bu... Hiç kimse duymuYoR çığlıklarımı... Hiç kimse sormuYoR... Ve sen yine yoksun... Bak bunlar sana ne kadar Tanıdık geliYor dimi eVet öyle olması lazım çünkü senin sözlerin bunlar... Daha adını bile koyamadığım bi sevgiyle sAna bağlanmışken gerçekten net bir şekilde algılayabildiğim tek sözlerdi bunlar... Ne garip sen başkasına duyuyoRsun bense sana... NE acı sen başkasında yaşıYoRsun Bense sende....

    Neden her şey bu kadar zor ki... Neden bırakmak bu kadar güç.. Denemedim mi sanki seni bırakmayı istemedim mi sanıYoRsun olmuYoR işte atamıYorum seni içimden ... AcıtıYoRsun beni! İncitiYoRsun... Her gece ağlama nöbetleri geçiriYorum... BiR tek seni istiyorum ama sen benim yaşamımın yanıtı olmuşken, herkes bunu duyaRken biR tek sen kapatmışsın kulaklarını dünyaya herkesi duyuyoR sunda biR beni işitmiYorsun sanki.... Şimdi soruyorum..

    NE YAPTIM BEN SANA DA BU ÇÖZÜLMEYEN HALATI BANA DÜĞÜMLEDİN?

    A


  3. 2009-09-14 #3
    Her gece leylim bana, her gece Leyla'yım sensiz


    Ben, herkes kadar hiç kimseyim senin için.
    Sen, hiç kimse kadar herkes.

    Senden geçemeyen aklım, kendinden geçti. Kendime gelemiyorum senden.

    Denedim. Meyletsin diye gönlüm başka yere. Düşsün diye gündemimden adın. Yıkılsın diye, dört başı mamur ümitsiz umutlarım. Yanıldım. Yanmışken oysa, tekrar nasıl yanardım.

    Dil'de sûz, yolda iz. Nere gitsem bir başıma sonu çıkmaz.
    Dönüp durunca kendi etrafımda, döndüm ve olmadığın halde geldim. İçimde bir kız çocuğu ağlıyor terkettiğim, cam fanuslar yıkılıyor sanki beynimin boşluğunda. Neresinden tutsam kalbimin ellerim kesiliyor. Aşkın yaşıyor, kalbim kan kayıplarında. Aranıyor..
    Aşktan ölmekten daha çok acı verir aşkı öldürmek. "En leylim gecede ölesin tutmuş"sa, her gece leylim bana, her gece Leyla'yım sensiz.
    Bir peri değilim, kuş da değilim kanatlarım yok. Ki olsa kırık dökük kalırdım. İnsanım altı üstü. Her yerim hasret. Hasretin kördüğümdür hayatıma dolanan.
    Oysa ben, vaktimi gözlerinden bahsetmekle geçirmek istiyordum. Hani o bakınca, varlığımın anatomisini ayaklarının altına seren; sen bilmeden, ağlamaklı bir sevincin hücrelerime kadar sokulduğu gözlerinden.
    Gamzene başkası dokunuyorsa, nereden bileceksin, gülüşüne bin gülüşü feda edeceğimi..

    Aşk-ı Yunus'dan alınmıştır.


  4. 2009-09-14 #4
    Düğümlendim..

    Her bir düğümü tek tek çözmeye çalıştıkça ellerimle, yeni düğümler oluşuyor adeta, hiç çözülmeyecekmişçesine..

    Bu kez her şey daha zor...

    Aslında zor olan ne sensin ne de hayat. Zor olan benim bana..

    Artık zor geliyorum kendime.. Yoruldum...

    Bir daha düşersem, kalkamayacağım ayağa, hissediyorum. Belki uzatacaksın elini ama, bu kez ben tutamayacağım, biliyorum...

    Gözümün bebeğinde, yüreğimin en saklı yerindesin sen. Kimselere göstermiyorum seni, hatta bazen kendimden bile gizliyorum.

    Varsın aklım sensiz bilsin yüreğimi...

    Yokluğun içimi acıtıyor. Buna rağmen kal istiyorum, içimde bir yerlerde.

    Sanki seni çıkarıp atarsam, tamamen kaybolacakmış gibi geliyor sana dair ne varsa.

    Sana ait olan izler silinip yok olacakmış gibi, senli kelimeler yazamayacakmış gibi kalemim bir daha..

    Her tutunmaya kalktığımda sana, dipsiz kuyulara çekiliyor ruhum. Çıkmaya çabalarken gücüm tükeniyor gitgide. Bir gün temelli bitecek, fark ediyorum..

    Tüm şarkılarım, tutsak olup sensizliğe, çığlığa dönüşüyorlar içimde. Yüreğimle bağırıyorum, sen duymuyorsun, sen bilmiyorsun..

    Bir zamanlar gecelerimi aydınlatan gözlerin, şimdi karanlığa çağırıyorlar beni. Kapatıp gözlerimi, düşlerimde buluyorum seni. Açtığımda yine gidiyorsun. Ve ben yine karanlıklara uyanıyorum

    alıntı


  5. 2009-09-14 #5
    Düğümlendim..
    Her bir düğümü tek tek çözmeye çalıştıkça ellerimle, yeni düğümler oluşuyor adeta, hiç çözülmeyecekmişçesine..
    Bu kez her şey daha zor...
    Aslında zor olan ne sensin ne de hayat. Zor olan benim bana..
    Artık zor geliyorum kendime.. Yoruldum...
    Bir daha düşersem, kalkamayacağım ayağa, hissediyorum. Belki uzatacaksın elini ama, bu kez ben tutamayacağım, biliyorum...
    Gözümün bebeğinde, yüreğimin en saklı yerindesin sen. Kimselere göstermiyorum seni, hatta bazen kendimden bile gizliyorum.
    Varsın aklım sensiz bilsin yüreğimi...
    Yokluğun içimi acıtıyor. Buna rağmen kal istiyorum, içimde bir yerlerde.
    Sanki seni çıkarıp atarsam, tamamen kaybolacakmış gibi geliyor sana dair ne varsa.
    Sana ait olan izler silinip yok olacakmış gibi, senli kelimeler yazamayacakmış gibi kalemim bir daha..
    Her tutunmaya kalktığımda sana, dipsiz kuyulara çekiliyor ruhum. Çıkmaya çabalarken gücüm tükeniyor gitgide. Bir gün temelli bitecek, fark ediyorum..
    Tüm şarkılarım, tutsak olup sensizliğe, çığlığa dönüşüyorlar içimde. Yüreğimle bağırıyorum, sen duymuyorsun, sen bilmiyorsun..
    Bir zamanlar gecelerimi aydınlatan gözlerin, şimdi karanlığa çağırıyorlar beni. Kapatıp gözlerimi, düşlerimde buluyorum seni. Açtığımda yine gidiyorsun. Ve ben yine karanlıklara uyanıyorum.
    Üşüyorum...
    Beni üşüten ne ayazları kışın, ne de yalnızlığım. Yokluğun üşütüyor beni, bir yandan yakarken yüreğimi..
    Göremezsem gözlerini, hiç aydınlanmayacak günlerim..
    Tutamazsam ellerini, hiç ısınmayacak yüreğim...
    alıntı


  Okunma: 1924 - Yorum: 4 - Amp
Kullanıcı Oylaması: /5 -