Hazır yiyici, başkasının sırtından geçinen, asalak, tembel, kişilere denir. Bu kişiler kendilerinin tevekkül ettiğini zannederler. Halbuki onlar tevekkül eden değil tembellik edenlerdir.

NOT: Arkadaşlar, ikisini karıştırmamanız için “V” harfini kodlayın. teVekkülün V harfi ile mütevekkilin V harfini birlikte düşünün.

“Allah’dayandım!” diye sen çıkma yataktan.

Manayı tevekkül bu mudur?

Hey gidi nadan!

Ecdadını, zannetme, asırlarca, uyurdu;

Nerden bulacaktın o zaman eldeki yurdu? (MEHMET AKİF ERSOY )

Bu dizelerde konu TEVEKKÜL. Anlatılan şey ise gerçek tevekkül nasıl olmalıdır? İlk iki mısrada yanlış bir tevekkül anlayışı eleştiriliyor Son iki mısra da ecdadımız savaşarak bu toprağın alınmasını çabayla olduğunu gösterdi. Gerçek Tevekkül böyle olmalıdır.

“Çalış!” dedikçe dinimiz, çalışmadın durdun,

Onun hesabına birçok hurafe uydurdun!

Sonunda bir de “Tevekkül” sokuşturup araya,

Zavallı dini çevirdin maskaraya! (MEHMET AKİF ERSOY )

Bu dizelerde konu TEVEKKÜL. Şiirde yanlış tevekkül anlayışı eleştirilmiş. Dinimiz bize çalışmayı emretmiş ancak, biz ise çalışmayıp üstüne hurafe ( batıl inanç ) uydurup durduk. Bunun adına da tevekkül deyip dinimizi maskara ettik diyor şiirde. Örneğin; Başımıza bir şey gelince alınyazısı demek batıl inanç. Şair bu zihniyeti eleştirmiştir.