sponsorlu bağlantılar
1712 - Ölü Bir Kentin Morg Alfabesi


Ben hiç mutluluktan delirmedim ama delirmekten mutluyum.

Herkes bana acıyor, asıl şizofrenin kendileri olduğunu bilmeden.

Biliyorum çok çirkinim. Kentin içine girsem beni dışarı kusar.

Oysa ben iç kanamalı bir hastayım ve kendime gölgesiz bir akşamüstü arıyorum.

Sürgün yanlarımdan vurgun yemek hoşuma gidiyor. Her gece ölü bir kıza mektuplar yazıyorum. Fırtına yüklü gemileri kanımda yüzdürüyorum.

Artık adımı unutmaya başladım. Ne mutlu...

Erken bastırmış bir yalnızlık ihtilali gibi merhaban. Bu yüzden zehirli akşam üstüleri bırakıyorum ve seni onarıyorum kendimi yaralayarak.

Aşkın kendini öldürebilecek kadar cesur olmalı sevdiğim.

Her nakaratta yeniden hatırlayacağın, cepleri boş bir gidişi bırakıyorum sana, enkazı kaldırılmamış çocuk yüzümle.

Beni şakaklarımdaki sonbahardan tut. Birazdan utancını bırakacağım sana bu aşkın.

Bu gidiş beni de bitirecek biliyorum ama kaçsam ağlamaklı oluyor omuz başların. Yaslansam uçurumsun